Saya bangun pagi, saya tak ingat apa-apa. Rasa blur semacam. Beberapa minit berlalu, baru saya teringat.
Saya mimpi awak.
And it feels like your way of saying goodbye.
Tapi saya masih tak ingat dengan jelas apa yang jadi. Saya rindu awak. Saya nak sangat beritahu satu dunia betapa saya sayangkan awak. Betapa saya ingat setiap masa, betul-betul, sungguh, setiap masa.
Saya teringatkan awak dalam setiap apa yang saya buat.
Dulu awak selalu complaint, apa beza blog Siapa dengan blog-blog saya yang lain. Semua sama je. Dan lepas tu kita buka blog ni khas untuk tulisan kita berdua. Tapi nampaknya saya je yang gigih tulis kat sini. Hahaha.
Saya takut, 100 hari berlalu, cara awak panggil saya, suara awak yang memanggil saya, makin... sayup-sayup di telinga saya.
Tolonglah, janganlah pergi.
Tolonglah tinggalkan suara awak, kenangan awak, kuat dalam ingatan saya.
Supaya saya boleh dengar berulang-ulang kali, bila-bila saya rindu awak.
In fact, setiap masa.
Dan, lain kali, saya berharap saya dapat mimpikan awak yang riang gembira, bukannya muram setiap kali. Seolah awak sedih..
Sayang, rindu awak.
:'(
